4 stycznia 1939 roku Franklin Delano Roosevelt ogłosił zakończenie programu New Deal

Program został uruchomiony w latach 1933 -1939 miał za zadanie przeciwdziałanie skutkom wielkiego kryzysu z lat 1929 – 1933.

Kryzys z lat 29 -33 XX wieku, który rozpoczął się od tzw. Czarnego czwartku na Wall Street, kiedy gwałtownie runęły ceny praktycznie wszystkich akcji, co pociągnęło za sobą serię bankructw najpotężniejszych wówczas firm i korporacji. Spowodował również wzrost zadłużeń firm i państw, stosujących mechanizmy tzw. standardu złota, czyli wymienialności walut na złoto. Był jak dotąd największym kryzysem gospodarki kapitalistycznej z jakim mieliśmy do czynienia. Objął praktycznie wszystkie sfery gospodarcze całego kapitalistycznego wówczas świata. Kryzys ten ominął jedno państwo na świecie – ZSRR. Według niektórych współczesnych ekonomistów i historyków, wielki kryzys i jego skutki w Europie, był powodem zmiany władzy w Niemczech i dojścia do władzy NSDAP.

Jedną z metod przeciwdziałania kryzysowi, ogłoszona przez prezydenta Roosevelta jako program społeczno – gospodarczy New Deal, a szeroko popularyzowaną przez keynesistów, była ingerencja państwowa w gospodarkę, co w USA przedstawiło się m.in. jako zatrudnianie osób bezrobotnych przy masowo organizowanych inwestycjach państwowych, np. budowę sieci autostrad, budynków publicznych i lotnisk, pomoc przeznaczona dla rolników w postaci np. umorzeń długów, promocja sztuki czy rozwój budownictwa socjalnego. Jako elementy wpływające na przeciwdziałanie kryzysowi wprowadzono m. in. prawo pracy ( w Polsce obowiązujące notabene już od 1919 r.), co spowodowało ostry spór z producentami i pracodawcami, a otworzyło drogę do tworzenia i wzmacniania pozycji związków zawodowych.
New Deal pomógł w likwidacji skutków kryzysu i dał silny impuls, w połączeniu z wybuchem II wojny światowej, do gospodarczego rozwoju Stanów Zjednoczonych.

Marcin Lis

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*