Polscy naukowcy wskrzeszą średniowieczne miasto

Podsumowany przez naukowców jeden z największych dotychczas projektów archeologicznych na terenie Polski został zrealizowany przy pomocy metod nieinwazyjnych. Pomogły one w odkryciu średniowiecznej Nieszawy, bogatego XV-wiecznego miasta, istniejącego zaledwie kilkadziesiąt lat.

 Wyniki przeprowadzonych badań terenowych i analiz specjalistycznych ukazano w publikacji „ W poszukiwaniu zaginionego miasta: 15 lat badań średniowiecznej lokacji Nieszawy”. Jeden z redaktorów tomu, archeolog Piotr Wronecki, wyjaśnia, iż książka w dużej mierze oparta jest w dużej mierze na wynikach badań nieinwazyjnych, które umożliwiły rozpoznanie struktury miejskiej i umożliwiły ich skonfrontowanie ich z wcześniejszą dokumentacją badań i źródłami historycznymi. Nieszawa była miastem handlowym, które tętniło życiem. Zamieszkiwało je kilka tysięcy ludzi, którzy pochodzili nie tylko z różnych stron Korony Królestwa Polskiego, ale także z wielu krajów europejskich. Było to miasto o zwartej zabudowie z olbrzymim rynkiem, z wyraźnie zarysowanymi blokami działek z zabudową i regularnym układem ulic. Metropolii strzegł położony na terenie obecnego Torunia zamek Dybowski, który był często odwiedzany przez polskich królów. Jej położenie nie było przypadkowe: miała ona konkurować z należącym do zakonu krzyżackiego miastem pod względem politycznym i ekonomicznym. Naciski polityczne i zbrojne najazdy ze strony Krzyżaków nie powstrzymały dynamicznego rozwoju Nowej Nieszawy. Wronecki dodaje, że na szczęście relikty tego miasta przez pięć i pół wieku zachowały się w stosunkowo nienaruszonym stanie i stały się swoistą kapsułą czasu do momentu zastosowania przez naukowców szeregu archeologicznych metod badawczych, dzięki których możliwe było niedestrukcyjne rozpoznanie pozostałości Nieszawy oraz jej przywrócenie na mapy średniowiecznej historii. Opublikowana monografia jest pracą zbiorową, w której znajdują się tematyczne opracowania napisane przez grono badaczy rozpoznających stanowisko na przestrzeni minionej półtorej dekady. Przedstawiono tu spektakularne wyniki badań nieinwazyjnych ( w tym lotniczych i magnetycznych), wyniki analiz historycznych, a także geomorfologicznych (poznanie ówczesnych warunków przyrodniczych), pojawiają się również trójwymiarowe, cyfrowe rekonstrukcje artystyczne Nowej Nieszawy, które przemawiają do wyobraźni. Tą monografię otwierają i zamykają teksty Aleksandra Andrzejewskiego i Piotra Wronieckiego, którzy są jej redaktorami. Wydał ją łódzki oddział Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich razem z Instytutem Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego. Dzięki dofinansowaniu ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Dziedzictwo kulturowe jej publikacja była możliwa, a jej elektroniczną wersję będzie można wkrótce pobrać ze strony  www.staranieszawa.pl.

Źródło: naukawpolsce.pap.pl

Fot.: Przeprawa promowa w „nowej” Nieszawie. Fot. Wikipedia Commons.

Agata Śródkowska

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*